Wydarzenia w Indiach stanowiły kontynuację tendencji, jakie wyraźnie zarysowały się w tym kraju długo przed wojną. W 1917 roku pod naciskiem Indyjskiego Kongresu Narodowego, głównej siły politycznej reprezentującej interesy hinduistów, Brytyjczycy oświadczyli, że Indie powinny ewoluować w kierunku autonomii, jednak nie wspomniane zostało nic na temat statusu dominium. Taka „ewolucja" dla wielu była zbyt wolna. Wprawdzie w ciągu kolejnych lat zarysował się pewien postęp - hinduiści zasiedli we władzach lokalnych i przejęli część administracji -jednak stosunki pomiędzy rządzącymi i rządzonymi nie układały się najlepiej. Dowodem na to była masakra ludności cywilnej w Amritsarze w 1919 roku, w czasie której oddziały wojskowe zastrzeliły prawie 400 osób. Także hinduiści używali niekiedy siły, jednak najskuteczniejsze kampanie przeprowadzane z inspiracji Kongresu i pod duchowym przywództwem Mahatmy Gandhiego (1869-1948) oparte były na taktyce „biernego oporu". Polegała ona na odmowie podporządkowania się woli władz, przy równoczesnym niestawianiu fizycznego oporu. Przykładem może być odmowa ruszenia się z miejsca, lecz równoczesne nieopieranie się w przypadku usuwania siłą. Taktyka ta okazała się na tyle skuteczna, że do dziś wykorzystywana bywa przez demonstrantów na całym świecie.