W czasie II wojny światowej Brytyjczycy gotowi byli zaoferować niepodległość powojennym Indiom w zamian za współpracę hinduistów w walce z Japończykami, jednak w tym czasie ludność półwyspu nastawiona była na natychmiastową wolność. Kongres rozpoczął kampanię antybrytyjską pod hasłem „opuśćcie Indie" (Quit India), jednocześnie ogłaszając solidarność z blokiem antyfaszystowskim. Kampania ta została krwawo stłumiona. Radykalny przywódca hinduistów Subhas Chandra Bose zorganizował Indyjską Armię Narodową, złożona głównie z jeńców w niewoli japońskiej, która rozpoczęła walkę z Brytyjczykami. Po wojnie trudno byłoby Brytyjczykom odmówić przyznania Indiom niepodległości. Wybory w Wielkiej Brytanii ułatwiły sprawę, bowiem zwycięska Partia Pracy zobowiązała się wycofać z Indii. W rzeczywistości Brytyjczycy, pochłonięci odbudową swego zniszczonego kraju, dosyć chętnie zgodzili się na opuszczenie półwyspu. W 1946 r. muzułmanie masowo zagłosowali na Ligę, wybuchły krwawe konflikty, i Kongres, stojąc przed alternatywą wojny domowej i podziału kraju, zgodził się na utworzenie dwóch państw. Proces podziału był chaotyczny i krwawy, pociągnął za sobą wiele ofiar, a około dwóch milionów ludzi zmieniło miejsce zamieszkania, by osiedlić się na terenach, gdzie większość stanowili ich współwyznawcy.