W zimie 1938-39 roku Japończycy zdali sobie sprawę, że znaleźli się w sytuacji patowej. Wojna z Chinami kosztowała ich 5 milionów dolarów dziennie, a milionowa armia, którą wysłali do Chin, była w stanie kontrolować wyłącznie wielkie miasta na wschodzie kraju i korytarze wzdłuż głównych linii kolejowych. Przywódca komunistów chińskich Mao Tse-tung powiedział do pewnego amerykańskiego oficera, że „Chiny to wielki dzban, który Japończycy próbują napełnić szklanką płynu". Cziang Kai-szek zdawał sobie doskonale sprawę z trudności Japończyków i był gotów na podjęcie wojny na wyczerpanie (wyniszczenie sił przeciwnika poprzez powtarzające się ataki). Chińczycy wciąż dysponowali armią liczącą dwa miliony ludzi. Japończycy doszli do wniosku, że jedynym sposobem na zakończenie wojny jest odcięcie dostaw sprzętu dla armii chińskiej. W ciągu całej wojny armia japońska była znacznie lepiej wyposażona, dysponując względnie dużą ilością czołgów i nowoczesnej artylerii. W regionach, które kontrolowali Chińczycy, nie było przemysłu mogącego produkować sprzęt niezbędny do prowadzenia nowoczesnej wojny. Większość zaopatrzenia Chińczycy uzyskiwali ze Związku Radzieckiego, Stanów Zjednoczonych i Europy.